Kot brytyjski krótkowłosy

GENTELMEN W KAŻDYM CALU

Autor: Aneta Sołowiej

Legenda głosi, że przodkowie tej kociej rasy pojawili się na Wyspach Brytyjskich już w czasach starożytnych sprowadzone tam jakoby przez legiony rzymskie po kolonizacji Galii do pomocy w walce ze szczurami. Dziś trudno jest stwierdzić czy było tak w istocie, nie ulega jednak wątpliwości, że żadna inna rasa nie wkomponowałaby się w to romantyczne tło historyczne tak doskonale jak właśnie brytyjczyk.

Z piwnic na salony

Pospolicie występujące, duże, krągłe, krzepkiej budowy i doskonałego zdrowia koty, przez wiele stuleci cieszyły się życzliwością Brytyjczyków, jednakże do XVIII wieku włącznie nie czyniono praktycznie żadnych prób prowadzenia programów hodowlanych, których stałyby się przedmiotem. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku hodowcy, zafascynowani nie tylko imponującym wyglądem tego wspaniałego wyspiarskiego zwierzaka ale również jego nietuzinkową osobowością, podjęli regularną pracę nad wizerunkiem swojego symbolu narodowego - brytyjskiego kota krótkowłosego.

Pierwszy pokaz kotów zorganizowany w 1871 r. w Londynie, w Pałacu Kryształowym, zgromadził niemal wyłącznie okazy krótkowłose. Zgodnie z teorią późniejszego sędziego rasy brytyjskiej - Mr Junga, głoszącego, iż: "zajęcie się na poważnie hodowlą kotów brytyjskich, dążność do coraz lepszych efektów hodowlanych, popartych wystawową rywalizacją, dbałość o arystokratyczny rodowód kotów przyczynia się do tego, że stają się one szanowane i pożądane", pojawienie się brytyjskich kotów krótkowłosych na tego typu imprezie oznaczało nie lada awans dla dotychczasowego dachowca. Musiało jednakże minąć jeszcze prawie 60 lat zanim, w 1929 roku, na kongresie GCCF (Governing Council of the Cat Fancy) kot brytyjski uznany został za rasowego i w ten sposób oficjalnie dołączył do wąskiego podówczas grona szlachetnie urodzonych.

Triumfalny marsz brytyjczyków na salony został przerwany za przyczyną wybuchu II Wojny Światowej. Odbudowywanie zdziesiątkowanej po kataklizmie wojennym rasy okazało się wyjątkowo żmudnym i długotrwałym zajęciem. Ponieważ o zarejestrowane okazy było w owym czasie bardzo trudno, hodowcy wprowadzali do programów zarówno nierasowe koty domowe, jak też koty innych ras: perskie, Chartreux, rosyjskie niebieskie, amerykańskie krótkowłose i, jeszcze całkiem niedawno, również egzotyczne oraz europejskie. To, co prawda, pozwoliło uniknąć komplikacji związanych z problemami wynikającymi z kojarzeń osobników blisko spokrewnionych, jednocześnie jednak spowodowało znaczące zmiany w morfologii brytyjczyka, dotyczące zarówno budowy jego ciała, jak i charakterystycznej struktury sierści (w miotach zaczęły pojawiać się kocięta o długim, miękkim i przylegającym włosie oraz spłaszczonej twarzy persów lub - dla odmiany - o wątłych, rachitycznych sylwetkach).

Dziś, kiedy standard dla kotów brytyjskich jest już wyraźnie ustalony, a hodowla tej rasy osiągnęła wysoki poziom, większość stowarzyszeń hodowców zabrania swoim członkom międzyrasowych kryć i stara się prowadzić swoją pracę wyłącznie na zasadach selekcji oraz importu "nowej krwi" z oddalonych od siebie linii.

Naprawdę jaki jestem...

Brytyjczyk jest kotem bardzo inteligentnym, o silnie zaznaczonej osobowości, ze szczególnie rozwiniętym poczuciem własnej wartości i godności. Cechy te sprawiają, że przeciętny przedstawiciel tej rasy zachowuje pewien dystans wobec swoich opiekunów, a także, że nigdy nie bywa wobec nich natrętny czy nadskakujący. Żyjąc w wielkiej bliskości z człowiekiem, pozostaje zawsze bardziej obok, niż razem z nim, aczkolwiek jedną osobę w rodzinie przeważnie darzy większą atencją od pozostałych i tę obdarza nieprzebranym bogactwem swych uczuć.

W młodości wesoły i żwawy, po osiągnięciu wieku dojrzałego staje się znacznie spokojniejszy; jego temperament można określić mianem umiarkowanego; jako kwintesencja sybaryty wyżej ceni sobie filozoficzną medytację niż karkołomne wspinaczki i balansowanie po krawędzi karnisza. Jest to kot odważny, wręcz nieustraszony, bez kompleksów, szalenie zrównoważony, honorowy, pewny siebie, dystyngowany.

Rzadko używa głosu bez potrzeby i tylko z jednej przyczyny jest w stanie zniżyć się do proszenia o cokolwiek swojego opiekuna - tym powodem bywa najczęściej posiłek. Brytyjczyk nie należy bowiem do kotów rozkapryszonych i wybrednych. Złośliwi twierdzą nawet, że jedzenie stanowi największy, jeśli nie jedyny, sens jego życia.

Kotki brytyjskie są bardzo dobrymi matkami i na ogół nie mają najmniejszych problemów z wydawaniem potomstwa na świat. Kocięta rodzą się po 4-5 sztuk w miocie i bardzo szybko przybierają na wadze. Maluchy brytyjskie przypominają puchate kulki, z tym, że ich krągłości nie są wynikiem tuszy, lecz charakterystycznej budowy ciała. Wiek młodzieńczy jest dla urody brytyjczyków najmniej korzystnym okresem, gdyż zbytnio wybujałe tracą wiele ze swojej "misiowatości". Dojrzewają bardzo powoli pełnię krasy osiągając dopiero w wieku 5 lat. Żyją długo do samego końca zachowując młodzieńczy wygląd.

Z powodu swoich licznych zalet koty brytyjskie krótkowłose stają się rasą coraz popularniejszą zarówno na świecie, jak i w Polsce. Niekłopotliwe w utrzymaniu, spokojne i nie wymagające nieustannej uwagi, pozbawione zapędów niszczycielskich, mają praktycznie jedną jedyną wadę: biegnący przez pokój brytyjczyk hałasuje niczym stado słoni, co zresztą jest absolutnie zrozumiałe, jeśli weźmie się pod uwagę jego imponujące gabaryty.

Salon piękności

Koty brytyjskie są wyjątkowo czyste i łatwe w pielęgnacji. Regularnego, jednakże nie nazbyt intensywnego szczotkowania wymagają wyłącznie w okresie linienia, tj. na wiosnę i jesienią.

PORTRET RASY

Budowa ciała: waga od 4 do 6 kg, tułów krępy, muskularny, zwarty, od średnich do dużych rozmiarów. Szerokie łopatki, biodra i barki, silna klatka piersiowa. Krótkie łapy, krótka szyja, szeroki u nasady i zaokrąglony na końcu ogon długości 2/3 tułowia. Duża, okrągła, masywna i szeroka głowa z charakterystycznymi fałdami, czoło wyraźnie zarysowane, pokryte sztywnym włosem nadającym mu wypukłość, pełne policzki, mały podbródek. Uszy małe lub średniej wielkości, zaokrąglone na końcach, o szerokiej podstawie. Nos krótki, prosty, szeroki, z delikatnym przejściem u nasady. Oczy duże, okrągłe, rozstawione dość szeroko.

Ubarwienie: około 150 odmian barwnych; jednokolorowe: niebieskie, czarne, rude, kremowe, czekoladowe, liliowe i białe; dwubarwne: podstawowe kolory z różną ilością białego, tabby we wszystkich kolorach podstawowych (pręgowane klasycznie, tygrysio i cętkowane), szylkretowe, szynszylowe, srebrzyste cieniowane, srebrzyste tabby, dymne i colorpointy (z ciemniejszymi oznaczeniami). Oczy współgrające z umaszczeniem: pomarańczowe, złociste lub miedziane, u odmiany białej - pomarańczowe, niebieskie lub różnobarwne, u kotów szynszylowych i cieniowanych - zielone lub turkusowe, u colorpointów - niebieskie.

Typ sierści: krótkie, miękkie, podwójnie gęste, sprężyste i odstające od ciała futro, w dotyku przypominające plusz.